Αγαπητοί Συνάδελφοι ,

την 31 Ιανουαρίου 2010 , λήγει η θητεία του σημερινού Διοικητικού Συμβουλίου. Σύμφωνα με το καταστατικό του Συλλόγου μας θα πρέπει να αναδειχθεί νέο Διοικητικό Συμβούλιο.
Ελπίζω ότι δεν θα υπάρχει κανένας που να μην γνωρίζει την κρισιμότητα των θεμάτων που έχουν ανακύψει , αλλά και έχουν συσσωρευτεί . Η τρέχουσα τριετία ίσως υπήρξε η πιο κρίσιμη από κάθε μορφής θέματα και προβλήματα στην 27χρονη διαδρομή του Συλλόγου. Κατά συνέπεια χρειάζεται επαγρύπνηση , μεθόδευση , υπευθυνότητα και αποφασιστικότητα για την καλύτερη αντιμετώπισή τους. Απέφυγα , μέχρι σήμερα , ως Πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων Σ.Τ.Υ.Α , την όποια προσωπική καταχώρηση απόψεων η σκέψεων μου. Όλα αυτά περνούσαν μέσα από το Διοικητικό Συμβούλιο.

Θα παρακαλέσω , όμως , να μου επιτρέψετε αυτή την φορά να παρεκκλίνω από την παραπάνω πρακτική. Και τούτο γιατί θεωρώ αναγκαία την άμεση επικοινωνία μαζί σας , ενόψει της ανάδειξης νέου  Διοικητικού Συμβουλίου.
Πρώτα από όλα , θα επιθυμούσα , να σας ενημερώσω ότι είμαι ένθερμος θιασώτης της ανανέωσης του Δ.Σ. με νέα άτομα. Κατά προτίμηση και νεότερους σε ηλικία. Βέβαια τούτο δεν σημαίνει ότι αποκλείονται οι μεγαλύτεροι. Ποτέ. Η γνώση και η πείρα για τη διαχείριση θεμάτων κοινού ενδιαφέροντος, είναι άκρως απαραίτητη. Ο συνδυασμός του παλιού με το καινούργιο, μπορεί να δώσει καλύτερη ποιότητα και μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στη λειτουργικότητα του Συλλόγου μας. Οι παλαιότεροι είμαστε πάντα στην διάθεση των νέων Δ.Σ , για κάθε βοήθεια , αν και όταν χρειαστεί. Δεν έχουμε δικαίωμα , όμως , να δίνουμε την αίσθηση ότι μονοπωλούμε τα συλλογικά όργανα. Υπάρχουν πολλοί και πανάξιοι συνάδελφοι , παλαιότεροι και νεότεροι , για την διαδοχή.  
Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι ο στρατιωτικός όλο και περιθωριοποιείται. Δεν είναι μόνο οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί , οι υπαίτιοι. Δυστυχώς είναι και κάποιοι συνάδελφοι , σε υψηλού επιπέδου υπηρεσιακά γραφεία η και θαμώνες υπουργικών και πολιτικών σαλονιών , που στην προσπάθεια τους για ίδιο όφελος (εξασφάλιση εμπιστοσύνης, αυτοπροβολή,  βόλεμα προσωπικό η οικογενειακού συγγενικού και φιλικού περιβάλλοντος κ.λ.π) γίνονται βασιλικότεροι του βασιλιά τους.
Είναι κοινή πεποίθηση ότι ο στρατιωτικός , δεν απολαμβάνει της μέριμνας και της φροντίδας που απολαμβάνουν άλλες κοινωνικές ομάδες. Έτσι συχνά-πυκνά ακούμε πολλοί, ακόμη και υψηλών βαθμών, να επικαλούνται τις απολαβές της καθαρίστριας της Ολυμπιακής, του τεχνίτη της Δ.Ε.Η , του υπαλλήλου του Ο.Τ.Ε κ.α. Όντως, στην λίστα κατάταξης της οικονομικής ταξινόμησής του, ο στρατιωτικός , μεταξύ εννέα δημοσίων λειτουργών , κατατάσσεται στην όγδοη θέση. Δεύτερος ….από το τέλος!!!
Τούτο αποδίδεται, κύρια, στο γεγονός ότι ο στρατιωτικός δεν έχει ούτε το συνταγματικό δικαίωμα της απεργίας για να διεκδικήσει αντιστοιχία της αμοιβής του με την προσφερόμενη εργασία , ούτε εννοεί η μπορεί για το σκοπό αυτό να βυθίζει την χώρα στο σκοτάδι, ούτε να ακινητοποιεί συγκοινωνιακά μέσα , ούτε να κλείνει βασικούς κυκλοφοριακούς άξονες για να επιτύχει ικανοποιητικές συλλογικές συμβάσεις. Απλά περιμένει στωικά την Πολιτεία πώς θα αξιολογήσει το έργο που προσφέρει και τι θα ευαρεστηθεί να του δώσει.
Βέβαια η πολιτεία , έχοντας υπόψη τη σχετική θεσμοθετημένη «αδυναμία» του στρατιωτικού , έχει συνταγματική υποχρέωση να μεριμνά  για την διασφάλιση των δικαιωμάτων και την εκπλήρωση των υποχρεώσεων της προς αυτόν. Εις μάτην , όμως.
Με δεδομένη αυτή την θλιβερή κατάσταση θα περίμενε κανείς να αναληφθούν κάποιες πρωτοβουλίες από τις εκάστοτε ηγεσίες των Ε.Δ. για προβολή ,τουλάχιστον, της άνισης μεταχείρισης του προσωπικού τους με άλλους «ευγενείς» κοινωνικούς φορείς , οι οποίοι απολαμβάνουν πολλαπλάσια αγαθά (ηθικά και υλικά) από ότι το προσωπικό τους , με τις δεδομένες συνθήκες εργασίας. Ίσως ελάχιστοι, σαν την μύγα μες το γάλα, να αποπειράθηκαν να μιλήσουν , αλλά οι υπόλοιποι συνάδελφοί τους , τους άφησαν μόνους να εκτεθούν ως γραφικοί και «μη νομιμόφρονες προς την εξουσία».
Έναντι αυτής της αδιαμφισβήτητης πραγματικότητας , οι Ενώσεις αποστράτων και οι Σύλλογοι επιφορτίζονται με ανάλογες ευθύνες και αποστολές . Αποστολές που ακόμη και κάποιοι ηγετικοί παράγοντές μας στο παρελθόν, μας ομολόγησαν ευθαρσώς ότι είμαστε οι μόνοι που θα μπορούσαμε να λειτουργήσουμε αντισταθμιστικά σε αυτή την πικρή απογοητευτική διαπίστωση.
Για να είναι αποτελεσματικές οι οποιεσδήποτε παρεμβάσεις, πρέπει να υπάρχει ενιαίο και αρραγές, αν είναι δυνατόν, μέτωπο.  Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν έχει, μέχρι σήμερα, διαμορφωθεί.  Και τούτο γιατί υπάρχουν πολλοί που δεν μπορούν να απαλλαγούν από το «σύνδρομο του στρατοπέδου».  Θεωρούν και το χώρο του αποστράτου σαν συνέχεια του στρατοπέδου.  Ιδιαίτερα όσοι διαχειρίστηκαν εξουσία.  Πολλοί εννοούν ότι ο βαθμός εξακολουθεί να αποτελεί πάγιο κριτήριο επιπέδου-ποιότητας σκέψης και ικανοτήτων.   Κάποιοι εννοούν να βλέπουν ακόμη μπροστά τους γαλαζοαίματους ή μαύρους.  Άλλος δεν θέλει να βλέπει κάποιον γιατί τον τιμώρησε.  Άλλος γιατί τον μετέθεσε.  Άλλος γιατί τον αδίκησε στα προσόντα αλλά βοήθησε προκλητικά άλλον αργόσχολο.  Άλλος …. άλλος …..  Και όλα αυτά τα διασπαστικά κατάλοιπα της γηραιάς Αλβιόνας, δεν μας αφήνουν να αντιληφθούμε ότι είναι καιρός να προσγειωθούμε για να ενωθούμε με την άποψη του αδικημένου και να διεκδικήσουμε όσα μας έχουν στερήσει.  
Μπροστά σε αυτήν την δυσάρεστη πραγματικότητα ο Σύλλογος Αποφοίτων ΣΤΥΑ θα πρέπει να συνεχίσει να προσφέρει τις υπηρεσίες του, τόσο στους συναδέλφους, όσο και στην προβολή του τεράστιου εθνικού και κοινωνικού έργου που προσφέρει η Πολεμική μας Αεροπορία, με εντατικότερους ρυθμούς και σχεδιασμούς για ένα καλύτερο αύριο.  
Ίσως αγνοείς,  συνάδελφε, ότι ο Σύλλογος μας έχει προσφέρει πολύπλευρο σημαντικότατο έργο, ακόμη και στην δική σου εξέλιξη και απολαβές.  Είναι βέβαιο ότι μπορούσε περισσότερα.  Πολλοί οι λόγοι που δεν το κατόρθωσε.  Ίσως όλοι μας έχουμε κάποιο μερίδιο ευθύνης.  Ποτέ, όμως, δεν είναι αργά να προβληματιστούμε πως θα πετύχουμε το καλύτερο.  
Θα πρέπει, επίσης, να ξέρεις ότι παρά τις προσπάθειες κάποιων για την δυσφήμιση και την απαξίωση του Συλλόγου μας-επειδή ταράζει τα λιμνάζοντα νερά- έχει, ωστόσο, τεράστιες δυνατότητες.  
Για τον σκοπό αυτό είναι και αυτή μου η παρέμβαση – έκκληση.  Για να μπορέσουμε να ενισχύσουμε αυτές τις δυνατότητες του Συλλόγου μας, είναι απαραίτητες οι εξής προϋποθέσεις:
•    Καθολική συμμετοχή στο δυναμικό του Συλλόγου.
•    Στενή παρακολούθηση της πορείας του και των πρωτοβουλιών του.
•    Επικοινωνία, αλληλοενημέρωση και ανταλλαγή απόψεων
•    Μεταφορά προβληματισμών και προβλημάτων στο Σύλλογο
•    Συμμετοχή στις δραστηριότητές του, όσο είναι εφικτό
•    Συμμετοχή στα όργανα διοίκησης και επιτροπές του Συλλόγου
Η συμμετοχή στα όργανα του Συλλόγου είναι μείζονος σημασίας.  Διασφαλίζει τη συνέχιση της αποστολής του Συλλόγου, την ποιότητα της λειτουργίας του, την αποτελεσματικότητα και την ουσία της ύπαρξης του.
Για να εξασφαλισθεί η ουσία. Θα πρέπει να επιδιωχθούν, κατά την ταπεινή μου άποψη τα εξής στοιχεία υποψηφίων:
•    Πίστη στην αναγκαιότητα ύπαρξης του Συλλόγου και στους σκοπούς του.
•    Δυνατότητα και διάθεση για εθελοντική προσφορά.
•    Ικανότητα ποιοτικής και ποσοτικής προσφοράς.
•    Απόφαση για απεμπλοκή από κομματικές δεσμεύσεις ή αντιλήψεις εντός του Δ.Σ.
Αγαπητοί Συνάδελφοι, σας ευχαριστώ για την υπομονή σας να διαβάσετε αυτές τις γραμμές.  Περιμένω, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αγωνία, την υποβολή όσο το δυνατόν περισσοτέρων υποψηφιοτήτων.  Έχουμε χρέος προς τον Σύλλογο.  Προς τους συναδέλφους.  Προς την Π.Α., για να δώσουμε το μήνυμα, ότι εμείς εξακολουθούμε να προσφέρουμε και από αυτό το μετερίζι.  Δεν περιοριζόμαστε στα όποια προσωπικά οφέλη και στην όποια αίγλη μας πρόσφερε εκείνη.  Της ανταποδίδουμε τώρα και την ευγνωμοσύνη μας.  Άλλωστε η εμπλοκή με τέτοιες αποστολές μας απομακρύνει από την περιοχή της άνοιας, του Αλτσχάιμερ, της κατάθλιψης. Ασθένειες που κτυπούν αδυσώπητα όσους αδρανοποιούνται μετά την αποστρατεία.  
Συνάδελφε, αν εσύ δεν μπορείς, αλλά ξέρεις κάποιο συνάδελφο που μπορεί, ζήτησε του και εσύ να υποβάλλει υποψηφιότητα για τις αρχαιρεσίες του Συλλόγου μας στις 31 Ιανουαρίου 2010.

Με ιδιαίτερη εκτίμηση και συναδελφική αγάπη.